09.17.06

sa naga

Posted in Uncategorized at 1:15 am by cla-uplb

nasa naga ako ngayon. minsan lang ito (dahil ngayon lang ako nakaipon ng pamasahe para sa bus fare. whehehe…ang mahal kasi ng pamasahe). worth it naman ang pag-uwi ko. na-miss ko sina mommy and daddy and my four siblings (kahit pa kinupal ulit nila ako tungkol dun sa aking one-month romance na na-predict nilang walang mangyayari.) masarap pala ang pagkain dito — yum, yum…dami seafood at lechon (at feeling ko ay aatakihin ako ng high blood pag-balik ko sa lb).

ito na pala ang huling entry ko na tagalog. lately, napapansin ko ang unti-unting pag-deteriote (i dont know if its the right term) ng aking spoken and written english. marami na din ang nagsasabi na may mga lapses ako sa aking grammar. tanggap ko yun, dahil kahit pa ako ay isang guro dito sa UP, tao lamang ako at nagkakamali. but as an academician, i need to ‘upgrade’ my skills as befitting the demands of my work as an educator. likewise, i need to maintain that standard of quality in our educational system, and that includes, first and foremost, my proficiency in the english language–both in written and oral skills.

so ngayon na ang huling entry ko na tagalog. kinuntsaba ko na rin yung isa kong friend na mag-usap kami sa english (oy! hindi kami nagmamagandang sosyalera at coño). simula din ngayon, magpra-practice na ako magbasa ng malakas ng mga english materials, manunuod ng maraming english at american films at shows, magsusulat sa english, at kung may pera na ako ay mag-eenroll sa isang "improve your english" class.

at dahil huling entry ko na ito, susulitin ko na rin at gagamitin ang isa pang language na hindi din ako masyado proficient — ang bikol.

… nuarin mo kaya ako mapapansin? maaaraman mo daw kaya ang namamati ko para sa imo? dakulon na beses na gusto ko sabihon sa imo ang sakuyang namamati, dakulon mga pagkakataon na hinahagad ko na sana nakukua mo kung tano arog ako kaini sa imo—sa sakuyang mga gibo, mga sinasabi. pirmi akong naghahalat na mahiling taka, ta pagnahihiling taka na-oogma ako asin napapangirit. tinatawan mo ako ning rason para mag-ngirit. dura lex sed lex… tama ka. minsan, hinahapot ko na lang ang sadiri ko kung tama pa ba ang ginigibo kong ini. malamang dai na. may mga bagay-bagay akong dapat sinusunod, may ethics na dapat i-maintain, may sense of professionalism na dapat i-observe. dai ko na ata ini nagigibo. talagang dipisil suwayon ang batas…in the first place, hopeless case man kaya ini. dapat dai ko tinugutan na mangyari ini sakuya. ini ang pinaka-enot na pagkakataon na ginibo ko ini, ever. basta, na-oogma ako ta namidbidan asin nabisto taka. siguro, kung dai yan nangyari, dai ko naaraman kung panu ang feeling na ini. ngonian aram ko na…dipisil palan. padangat ta ka c**n!

naloka ba kayo? wehehehe…yan ang advantage ng maraming alam na language. kaya next sem ang number one sa aking to-do list ay mag-aral ng isang foreign language. siguro, spanish or chinese (to get in touch na rin with these part of my self)… till then!

Permalink